Brawo!
To było świetne!
Och, zrób ptaka!
Brawa dla niesamowitych, ogromnych...
zdumiewających Antoine'a i Babette!
Tak, brawa dla...
Zaczekaj.
Wrócę między pokazami, masz być gotowy do spania.
Nie oglądaj telewizji, aż skończysz zadanie domowe...
Powiedz panu Antoine, że mysz nie je.
Słyszysz mnie? Żadnej telewizji. Teraz daj mamie wielkiego buziaka.
- I nie wypuszczaj myszy. - Dobrze.
Pani Partridge, Wrócę między pokazami
Dobrze. Proszę ostrożnie jechać.
OK. Kocham cię.
- Powiedz panu Antoine, że nie je! - Dobrze!
- Na razie! - Na pewno mu powiedz!
- Powiem! - Nie zapomnij!
Pan Antoine uczy mnie sztuczki ze znikającą myszą.
Im szybciej zniknie, tym lepiej. Nie lubię myszy. Chodź.
Chodźmy tutaj zrobić więcej sztuczek.
Zuch chłopak.
CYRK PHANTASTIQUE
Przedstawia: Antoine Mistrz Magii
Zadzwonię do Alberta. Do zobaczenia na następnym pokazie.
- Pozdrów ode mnie Alberta. - Dziękuję.
Słucham.
Pani Partridge, to Lorraine. Jak się ma mój chłopiec?
Wszystko dobrze.
Zjadł wszystkie warzywa, nawet brokuły.
Dobrze. Muszę pójść na targ. Będę w domu w ciągu godziny.
Czy to mama?
Proszę poczekać. Nadchodzi Pan Magik.
Zrobiłem referat na temat Hoover Dam. Przeczytam ci.
Wracam do domu, by położyć cię do łóżka. Możesz mi wtedy przeczytać.
Przeczytam ci tylko pierwszą część.
"Czterdzieści pięć mil od Las Vegas znajduje się Zapora Hoovera."
"Jest to jedna z najwyższych zapór na całym świecie. "
To mój wstęp.
Zdumiewający.
Interesujące. Wysłucham reszty, kiedy wrócę do domu.
Umyj zęby.
- Cześć Albert, kochanie! - To Ruthie.
Cześć, Ruthie.
- Mamo. - Tak.
Ćwiczę sztuczkę pana Antoine'a z kartą.
Tę którą mi pokazał.
Chyba się jej nauczyłem. Tu chodzi o nadgarstek.
Chodzi o nadgarstek i o to, że masz umyć zęby.
Wkrótce będę w domu. I Albert...
obchodź się łagodnie z panią Partridge. Jest taka delikatna.
Dobrze. Pani Rylander dała mi piątkę z zadania o Etiopii.
Świetnie. Wspaniale.
Etiopia leży w północnej części Afryki.
Dzieci w Etiopii są bardzo głodne.
Była tam susza. Co oznacza, że nie było deszczu.
Dobra robota, Albert. Kocham cię.
Niedługo wrócę i chcę, żebyś umył zęby i położył się do łóżka.
- Dobrze. Obiecuję. - Obiecujesz?
- Obiecujesz? Kocham cię. - Obiecuję.
Ja też cię kocham, mamo.
Pani Partridge, chcę pani coś pokazać.
- Co? Bałagan w twoim pokoju? - Tak.
Pani Partridge, mam pustą, brązową torbę.
Otworzę tę brązową, papierową torbę.
Proszę mi dać butelkę keczupu.
- Ostrożnie, nie rozbij. - Nie rozbiję.
Wkładam butelkę keczupu do torby.
Proszę patrzeć.
Wypowiadam magiczne słowa. Sim-sola-bim.
Puf! Nie ma jej.
Daj spokój, Albert. Nikt w to nie uwierzy.
Nie podobało się pani?
Witam. Czy to dom państwa Franklinów?
Tak.
Witam panią. Możemy wejść i porozmawiać?
- Tak. - Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
Z przykrością informujemy, że pani Franklin...
uległa bardzo poważnemu wypadkowi samochodowemu.
Mamo!
"Jestem zmartwychwstaniem i życiem."
"Kto wierzy we mnie, choć i umarł żyć będzie. "
"Każdy, kto żyje i wierzy we mnie, nie umrze...
ale miał będzie życie wieczne i pokój na zawsze. "
"Amen".
Teraz.
To jest smutny dzień.
Jesteśmy zdezorientowani.
Nie rozumiemy.
Powiedz mi, Boże...
czy życie jest iluzją, tak jak i śmierć jest rzeczywistością?
Przez jakie drzwi przechodzisz, Lorraine?
I gdzie się ponownie pojawisz?
Bon voyage.
"Czterdzieści pięć mil od Las Vegas znajduje się Zapora Hoovera."
"To jedna z najwyższych zapór w całym... "
Przykro mi, Albert.
Czytaj dalej, kochanie.
Nie powinienem?
Wszystko w porządku, synu. Czytaj.
Nie przestawaj, Albert. To jest takie piękne.
Tak.
Ale wszyscy się przez to smucą.
Wszystko w porządku, kochanie. Czytaj.
Dalej.
Nie. Wszyscy są smutni.
Moja mama nie była smutna.
Moja mama nigdy nie była smutna!
Czemu nie możemy go zatrzymać? Moglibyśmy...
Ellen, to nie jest zwierzę.
Hej, Ruthie, pewnie wiesz wiecej o rodzinie. Co z jego ojcem?
Właśnie, Ruthie.
Ojciec... To był podejrzany gość.
Uważała, że był magiczny.
Może i był, bo przecież zniknął.
Nie sądzę, że ona nawet znała jego nazwisko.
A dziadkowie?
Nie miała żadnej rodziny, rodziców.
Żadnych dziadków, braci, sióstr.
Wychowywała się w domu zastępczym w Newarku, w New Jersey.
Jeśli nie ma rodziny, to dokąd Albert ma pójść?
Dlaczego nie mogę tu zostać?
Albert, kochanie, myśleliśmy że już śpisz.
Chodź do łóżka, kochanie.
Pan Antoine powiedział, że jest moim ojcem.
To tylko takie powiedzenie.
Kocha cię jak ojciec.
Wiesz, że jesteś moim ulubieńcem.
Wszyscy cię kochamy, Albert.
Chcielibyśmy cię z nami zabrać.
Ale ciągle przenosimy się z miejsca na miejsce.
Nie mamy Maison, nie mamy domu.
Cyrk nie jest domem.
Miał pan mnie nauczyć jak zostać magikiem.
Mówił pan, że pewnego dnia będę mógł wystąpić. Ćwiczyłem.
Sztuczka ABC bardzo dobrze mi wychodzi.
I znam już "nad wodospadem" i "odkrycie 50-centówki".
Pani Partridge widziała, jak je robiłem.
Nabrała się pani, prawda?
I to jeszcze jak.
Mam coraz silniejsze palce.
I nadgarstek. Spójrzcie.
Widzi pan? Tu chodzi o nadgarstek.
do wszystkich zaintersowanych...
W przypadku mojej śmierci, proszę skontaktować się...
z moją przybraną siostrą, Harrietą Franklin.
Mimo, że nasze życie przebiegało różnymi ścieżkami...
i od wielu lat nie miałyśmy kontaktu...
zawsze uważałam ją za matkę chrzestną mojego syna Alberta...
którego powierzam jej opiece.
Wierzę, że ona zawsze jemu pomoże.
Tak jak z Harriet kiedyś pomagałyśmy sobie...
"Ona najprawdopodobniej wciąż mieszka w Newarku."
"Wiem, że będzie chciała zrobić to, co słuszne. "
Podpisano, Lorraine Franklin.
Chłopak ma opiekuna. To jego matka chrzestna, Harriet Franklin.
Ktoś z was o niej słyszał?
Janet, połącz mnie z centralą w Newarku,w stanie New Jersey.
Zapytam Harriet, dobrze? Chwileczkę.
Możesz chwilkę poczekać? O co chodzi?
Mike Belasco twierdzi, że dostarczyliśmy nadmierną ilość podstawek.
Penny, pamiętałaś, żeby sprawdzić zamówienie?
Ustnie i pisemnie, jak kazałaś.
Bob, możesz chwilkę zaczekać? Mamy dużo pracy.
Mike, w czym problem?
Nie, nie dostarczyliśmy za dużo. To ty za dużo zamówiłeś.
Do czego były ci potrzebne różowe podstawki?
Przecież masz zjazd producentów cygar.
Nie, poczekaj chwilę.
Bob, jesteś tam jeszcze? Zaraz wrócę.
Powiem ci, co zrobię. Wyświadczę ci wielką przysługę.
Odeślij mi różowe, a ja ci wyślę brązowe.
Zapłacisz za wysyłkę, dobrze? Polączę cię z Penny.
- Penny? Odbierz Belasco. - Co?
W końcu pozbędziemy się tych cholernych brązowych podstawek.
Bob, przepraszam.
Wiesz, kiedy się jest zajętym, świat musi czekać.
Tak jak już mówiłem, chcę zająć się czymś większym, Bob.
Chcę wejść w sterylizatory i frytkownice...
i wielkie, stare piece, w których można gotować różne rzeczy. Czuję...
Niezawodne Zaopatrzenie Hoteli i Restauracji, Pomożemy ci. Tak.
Nie, znalazłam wspaniały magazyn z pełnym wyposażeniem.
Musisz jedynie tam ze mną pójść i go zobaczyć.
Kiedy chcesz.
Po prostu daj mi znać.
Dzięki.
Chwileczkę.
Ktoś z Las Vegas na drugiej linii.
W sprawie twojej siostry Lorraine.
Nie wiedziałam, że masz siostrę.
Słucham?
- Witam, panna Franklin? - Tak.
Panno Franklin, nazywam się Thrasher Clay.
Jestem prawnikiem w hotelu, gdzie pracowała Lorraine Franklin.
Coś jest nie tak? Ma jakieś kłopoty?
Obawiam się, że to coś gorszego niż kłopoty.
Lorraine zginęła w zeszłym tygodniu w wypadku samochodowym.
Przykro mi.
Co pan powiedział?
Lorraine zginęła w zeszłym tygodniu w wypadku samochodowym.
Pani jest jej przybraną siostrą, tak?
Mówi mi pan, że Lorraine nie żyje?
Panno Franklin, tu Ruth Clark.
Byłam przyjaciółką Lorraine.
Powiadomilibyśmy panią wcześniej, ale dopiero co się o pani dowiedzieliśmy.
Przykro nam, że musimy to robić w ten sposób.
Nie, ja...
Rozumiem i dziękuję... za telefon.
Nie, nie, proszę, się nie rozłączać.
Panno Franklin, musimy jeszcze o czymś porozmawiać.
O czym?
Chodzi o Alberta, synka Lorraine.
- Lorraine miała syna? - Właśnie...
mam przed sobą...
dokumenty ustanawiające panią opiekunem prawnym chłopca.
Co?
Nie.
Nie, nie. Ja...
Pan... Nie.
Najpierw mówi mi pan, że Lorraine nie żyje, a teraz że ma dziecko?
I że mam być za nie odpowiedzialna?
To nie jest zwykły chłopiec, panno Franklin.
To naprawdę wspaniały dzieciak, Harriet.
On jest magiczny.
Czy to on? Kto to był?
- Jestem Antoine. - Kto?
Jestem przyjacielem Alberta.
Problem leży w tym, że obecnie on jest bezdomny.
A co z jego ojcem?
Nie możemy go znaleźć. Nie ma ojca.
Jak to? Chłopiec nie był niepokalanie poczęty, prawda?
Jak to nie ma ojca? Pozwólcie sobie coś wyjaśnić.
Nie znam się na macierzyństwie. Nie jestem matką.
Nie chcę być matką, nie jestem matką.
Zakładam, że ten mały jest biały, czyż nie?
Sprawia ci to problem?
Tak jakby.
Ja też jestem czarna.
I myślę, że twoja siostra by się na ciebie wkurzyła...
gdyby wiedziała, że nie chcesz wziąć Alberta...
bo przeszkadza ci twoja czarna skóra.
- Tego nie powiedziałam. - To nie przeszkadzało jego matce.
Wychowywałaś się z białymi, czyż nie?
A co to ma wspólnego z tym...
że mam wychowyać białego chłopca?
To, że jesteś dla niego prawie rodziną.
Alternatywą byłoby umieścić go w placówce państwowej.
Nie... Boże.
Więc jaki jest kolejny krok?
Albert!
Nie chcesz się pożegnać z kolegami?
Nie.
Dzień dobry państwu. Witamy na pokładzie American Airlines...
lot 362 na międzynarodowe lotnisko w Newark.
Czas trwania lotu to cztery godziny i 30 minut.
Będziemy lecieć na wysokości 10 000 metrów.
Życzymy przyjemnego lotu...
do Newark i dziękujemy za wybranie American Airlines.
To wysoko. Leciałeś już kiedyś samolotem?
Tak, proszę pani.
A podróżowałeś kiedyś sam?
Nie.
Nazywam się Florence. Jak tobie na imię?
Albert.
Nadano ci to imię po kimś?
Po Franku Sinatrze.
Ale jesteś wyjątkowy.
Twoi rodzice słuchali jego płyt?
Moja mama była jego przyjaciółką.
To musiało być miłe. A co z twoim tatą?
On...
nie żyje.
Przykro mi.
Przepraszam.
Cóż...
mam tu kilka kredek.
i książkę z grami.
Przyniosę ci przekąskę...
potem zjesz lunch i obejrzysz film.
Dobrze, Albert?
Powiedziałem, merci.
Co, synu?
Nic.
I wszystkie te.
Mówisz do mnie, synu?
Mógłbyś mi zrobić trochę większy nos?
Jasne.
Większy, większy, jeszcze większy. Nie bój się.
Jest bardzo duży nos.
Co o tym sądzisz? A może i więcej włosów?
Jasne.
Więcej. Och, tak, więcej, więcej. Dobrze, dobrze.
Duże oczy. Większe oczy.
Dobra.
Dobrze.
Chcesz okulary?
Nie trzeba, mam kontakty.
Co to ​​jest, synu?
Nic.
Ona ma twarz jak ryba.
Witaj, rybia twarz.
Wiem.
Ona mnie przeraża. Chodźmy stąd.
Przepraszam bardzo.
Cześć.
Czy mogę wyjść?
Jesteś tak wielki.
Jestem duży.
Jestem zdumiewający, kolosalny.
Niesamowity, fantastyczny.
Wspaniały, wyjątkowy.
Jestem... Bogus.
A ja Albert.
Albert. Hmm, Albert.
Dlaczego płakałeś?
Tęsknię za moją mamą.
Mama. Och, mama.
To bardzo ważne, by mieć mamę.
Ale teraz masz chrzestną mamę.
To bardzo ważne, by mieć chrzestną mamę.
Nie chcę chrzestnej mamy.
Dlaczego nie? Może ją polubisz.
Może ona...
będzie niesamowita.
Spektakularna.
- Zdumiewająca. - Kolosalna.
Wspaniała!
Niewiarygodna!
Brawo, tak! Niewiarygodna!
Może jest najlepszą...
- mamą chrzestną na świecie! - Co powiedział?
Co się dzieje?
Przyleciał samolot z Las Vegas?
Wylądował 20 minut temu.
Szukam małego chłopca.
- Panna Harriet Franklin? - Tak.
Chłopiec czeka z pracownikiem lotniska na dole.
Proszę zjechać ruchomymi schodami i skręcić w prawo.
- Dobrze. Schody ruchome. - Wystarczy skręcić w prawo.
Chyba nie jest pani panną Franklin?
Właściwie to jestem.
Przepraszam za spóźnienie. Most przy ulicy Jackson był zamknięty.
Nie mogłam się przedostać.
Tak, jestem pewna, że to prawda.
W obecnych czasach musimy dać sobie trochę więcej czasu.
Zwłaszcza, gdy mamy odebrać tak cenny ładunek.
Poproszę o dokumenty tożsamości.
Paszport, prawo jazdy... Dziękuję.
Wyglądasz jak twoja matka.
Wszystko się zgadza. Musi się pani tu podpisać.
Świetnie. Lubisz grać w karty?
O, nie. On jest magikiem.
Potrafi zamienić pikowego asa w damę kierową.
Wygląda jakby był na sprzedaż. Mogę mu ściągnąć ten znaczek?
Zazwyczaj znaczek ściąga się przy bramce, przy odbiorze dziecka.
Już przepraszałam.
Ściągnę ci to.
- Przykro mi. Proszę bardzo. - Dziękuję.
Weź swój plecak i pójdziemy.
- Co tam masz? - To moja poduszka.
Dobrze. Chodźmy.
Powodzenia, Albert.
Już więcej nie będę jeździła na skróty.
W życiu nie ma żadnych skrótów. Oboje o tym wiemy.
Po prostu trzeba się skoncentrować.
Bo nie wiem, jak się tu dostałam. I czy tu w ogóle jestem.
Wiesz co? Nie sądzę, że tu jestem.
W rzeczywistości myślę, że w ogóle mnie tu nie ma.
W rzeczywistości...
jestem obcym potworem z kosmosu.
I mam zamiar ciebie zjeść.
- Co się stało? - Moja kolorowanka.
- Co z nią? - Zostawiłem ją w samolocie.
- Kupię ci inną. - Chcę tamtą!
Odholują mi samochód!
Nieważne.
Wszystko w porządku. Możemy już iść.
Ulżyło mi, bo nie poszlibyśmy po tę kolorowankę.
Nie przejmuj się, jest zdenerwowana.
Ona jest potworem z kosmosu.
- Ma śmieszne włosy. - Wiem.
Wiesz co?
Nie wiem.
Hej, co pan robi? Nie wystawiaj mi mandatu, człowieku.
Musiałam odebrać tego chłopca.
Podróżował sam pod opieką stewardessy.
Nie ma pan dzieci?
Nie.
Nie stałam tu długo.
- Nie było mnie trzy minuty. - Piętnaście.
To nie było 15 minut. Wiedziałabym, gdyby mnie nie było 15 minut.
Wsiadaj do samochodu. Gdybym stała tutaj 15 minut...
nie kłóciłabym się z panem. Co ty wyprawiasz?
Wsiadaj.
Nie stałam tu 15 minut, tylko trzy. Dlaczego wystawia mi pan mandat?
Mówię z góry, że go nie zapłacę.
Jeśli go pani nie zapłaci, zapłaci pani prawnikowi.
Uwierzysz, że facet ma czelność wystawić mi mandat?
W mieście jest pełno narkomanów...
szaleńców wzniecających pożary, biegających na golasa.
A co ten facet robi? Policja.
Nasz wspaniały wydział policji wystawia mi mandat.
Pracuję, płacę czynsz.
Mogłam przecież odbierać krewnego.
Och, "krewny", to brzmi dobrze.
Cóż, nie mogę się rozżalać.
Więc grasz w karty, tak?
Robi sztuczki.
Robię sztuczki.
Sztuczki, co? Dobra.
Tak, potrafisz zrobić francuskie przejście.
Wiem.
Co wiesz?
Nic.
To czemu ciągle mówisz: "Wiem"?
Powiedz jej, że myślisz.
Myślałem.
Dobrze. To jest coś, co możemy robić razem. Myśleć.
- Myśleć. - Myśleć.
JEDNOKIERUNKOWA
Jesteśmy na miejscu. Tu mieszkamy. 277 Barrow. Zapamiętasz?
Dwieście siedemdziesiąt siedem.
Tak.
- Posłuchaj... - Dwieście siedemdziesiąt siedem Barrow.
Tak. Zawsze mieszkałam sama.
Więc będziemy musieli ustalić pewne zasady, dobrze?
Nie przeszkadzają ci zasady?
Czasami.
Jeśli musisz skorzystać z łazienki jest tam w holu.
Mam tylko jedną.
Będziemy musieli ustalić pewne rzeczy.
Nie zostawiaj pasty do zębów w zlewie. To paskudne.
Postaram się też tego nie robić.
Będę naprawdę wdzięczna...
jeśli będzisz zamykać sedes, ponieważ...
Cóż, to by było po prostu uprzejme.
Sprzedałam drużynie Mets kubki do kawy po okazyjnej cenie...
więc podarowali mi piłkę do baseballa.
Mam piłkę z autografem Lizy Minnelli.
Czemu Liza Minnelli miałaby podpisywać piłkę?
W jedną niedzielę Hotel Sahara grał z Hotelem Hilton.
Moja mama zabrała mnie na mecz.
Pan Antoine poprosił Lizę Minnelli, by podpisała piłkę.
Napisała: "Mojej ulubionej gwieździe, od Lizy Minnelli. "
Engelbert Humperdinck zdobył home runa.
Nie wiem, o co chodzi z tym Engelbertem Humperdinckem.
On jest miły. Kiedyś mnie podniósł.
Jest silny.
Jesteś głodny?
Nie.
Musisz coś zjeść. Chodź tutaj.
Mam dla nas gotowe obiady.
Jakie?
- Placki rybne. - Placki rybne? O, nie.
Lubisz ryby, prawda? To pożywienie dla mózgu.
My lubimy nachos.
Lubimy nachos.
Cóż, nie mamy żadnych nachos. Mamy placki z ryb.
Mamy placki z ryb z kalafiorem i murzynki.
To wszystko, co mamy.
Tutaj są talerze i kubki.
Styropianowe!
Nie są biodegradowalne!
To szkoda, bo mam ich 2500.
Zrobiono błąd w druku i tak z nimi utknęłam.
Myślę, że jest zbyt wcześnie, by mówić o biodegradacji, nie, nie.
Ona zanieczyszcza środowisko.
Co?
Nic.
Pokaźę ci twój pokój.
- Chcę wrócić do domu. - Ona jest zdenerwowana.
Ona mnie przeraża.
Przykleję się do ciebie jak szalony klej.
Obiecujesz?
Nigdy nie łamię obietnicy.
- Z kim rozmawiasz? - Z nikim.
Mamroczesz cały czas. Nie wiem, o co ci chodzi.
Zauważ, że kupiłam ci własny telewizor.
Jeśli wyglądniesz przez okno...
zobaczysz park. W parku znajduje się plac zabaw.
Jeśli ktoś się do ciebie przyczepi, zwiewaj.
Rozejrzę się za grupą dziecięcą i YMCA dla ciebie.
Bo ja cały czas pracuję.
Nie mam czasu, by z tobą być, bo...
próbuję rozwinąć swoją firmę.
W rzeczywistości próbuję kupić magazyn.
Rozejrzymy się za obozami letnimi. Lubisz obozy?
Moja mama zabierała mnie w różne miejsca w lecie.
Ja nie mogę tego zrobić, bo zarządzam firmą.
Szafka jest tam, łazienka znajduje się w korytarzu.
Położyłam tam dla ciebie mydełka z Myszką Mickey.
Chcesz się wykąpać? Naleję wody do wanny.
Przygotuję ci kapiel.
I nie wychodź na schody ewakuacyjne.
To zakazane.
Słyszałam, że dobrze sobie radzisz w szkole. Lubisz szkołę?
Chyba tak.
Tęsknisz za wszystkimi, co?
Za mamą i...
Powiedz "tak".
Tak.
Będziesz musiał sobie z tym jakoś poradzić.
Musisz być silny.
Musisz się nauczyć jak dorosnąć.
W życiu nie zawsze ma się wybór.
Twoja mama musiała to zrobić, ja musiałam. Musiałyśmy wydorośleć.
Dojrzałyśmy.
Twoja mama była moją najlepszą przyjaciółką. Prawdziwą kumpelką.
Potrafisz się rozpakować, tak?
On chce, byś go gorąco powitała.
Chce, abyś mu powiedziała, że podoba ci się jego twarz.
Czemu go nie podniesiesz i nie dasz dużego buziaka?
Nie chcę, żeby mnie podnosiła.
Chcesz.
Wcale nie.
Płaczesz? Płacz. Dobrze jest popłakać.
Nie będę płakać! Nie będę oglądać telewizji.
I nie pojadę na letni obóz.
Nie będę mył rąk mydłem z Myszką Mickey.
- Może z Minnie. - Nie.
- Goofy? - Nie. Chcę wracać do domu!
- Nie masz biletu. - Mam swoje pieniądze.
Są tutaj. Mogę je wydać na co chcę.
Mam własną polisę ubezpieczeniową po mamie.
Będę naprawdę bogaty.
To pieniądze na studia.
Ona się nie zna na baseballu.
Ciągle tylko gada o Newarku. Nienawidzę Newarku. Nienawidzę go!
Ona chce... Ona potrzebuje przyjaciela. Należy spróbować.
- Nie chcę próbować. - Chcesz.
- Wcale nie! - Tak.
Chcę wrócić do Vegas.
Nie podoba mi się tutaj.
Nie chcę próbować.
Albert?
Twoja kąpiel jest gotowa.
Albert, chodź.
Tutaj.
Nalałam wodę. Nie wiem, jaką lubisz.
Może jest za gorąca. Jak wejdiesz, to mi powiesz.
Nalałam trochę pianki. To Big Bird.
Tak więc wszystko gotowe.
Czy mam...?
Umiem się sam myć.
Wspaniale. Przygotuję kolację.
Nie mogę tu mieszkać. Jeśli tu zamieszkam to umrę.
Nie możesz umrzeć. Dopiero co tu przyjechałeś.
Poza tym, jeśli umrzesz ...
co zrobisz jutro?
Co ja zrobię? Stracę pracę.
Będę musiał wrócić tam i znów czekać, aż mnie ktoś wymyśli.
Gdzie tam?
Tam, skąd pochodzę.
Gdzie to jest?
Tam, gdzie byłem, zanim mnie wymyśliłeś.
Zanim cię narysowałem? Czy są tam też inni ludzie?
Kogo sobie tylko możesz wyobrazić.
Moja mama?
Należy umyć za uszami.
Chcę wracać do domu. Nie podoba mi się tutaj.
Chcę zobaczyć moją mamę.
Ale twoja mama nie żyje.
Nienawidzę tego słowa. Chcę iść tam, gdzie ty mieszkasz.
Tutaj mieszkam, wiesz?
Mieszkam tam, gdzie ty miszkasz.
- Ja tutaj nie mieszkam. - Mieszkasz!
- Nie! Wcale nie! - Tak! Tak!
Wcale nie! Wcale nie!
Albert, wszystko w porządku?
Powiedz "tak".
Tak.
Świetnie. Pospiesz się. Kolacja prawie gotowa.
Ona jest zła.
Albert, kolacja gotowa.
Nie jestem głodny.
Chodź. Świetnie wyszła.
Niczego nie chcę.
- Musisz coś zjeść. - Nie chcę!
W porządku.
Albert?
Zrobiłam ci kanapkę.
To musi być Harriet.
To jest pani Franklin, twoja przybrana matka.
- Cześć. - To twój nowy dom.
Wejdź.
To jest Harriet.
To jest pan Franklin.
Richard, David.
Witaj, Harriet.
To Lorraine.
Cześć.
Będziesz spać w moim pokoju i możemy być najlepszymi przyjaciółkami.
Albert, jesteś głodny?
Z czym jest ta kanapka?
Z masłem orzechowym.
Nie, dziękuję.
Zwolnijcie! Po mału!
Żadnego biegania po korytarzu. Znacie zasady.
Pani Franklin, zabiorę Alberta do jego sali.
Może go pani odebrać o 14.45.
- Pożegnaj się, Albert. - Pa.
Słuchaj nauczycieli i bądź grzeczny.
Będę na schodach o 14.45. Masz tam być.
Słyszałeś, co powiedziała?
Tak.
- Będę musiała oddzwonić. - Hej, dzień dobry, Harriet.
Co? Jestem niewidzialny?
Dzień dobry, Harriet. Jak z nim?
Jaki on jest?
Jak mały chłopiec.
Podoba się jemu pokój? Nakarmiłaś go?
Nie był głodny. Nie lubi styropianowych kubków...
bo one nie są biodegradowalne.
To jasne. On jest dzieckiem, ma przekonania.
Więc? O czym rozmawialiście?
Co miał do powiedzenia?
Prawie się do mnie nie odzywał. Rozmawiał ze swoim przyjacielem.
Dziecko oczywiście nie jest samo.
Ma przyjaciela?
Nie mogę ci o nim nic powiedzieć, bo jest niewidzialny.
Nie mogę go zobaczyć.
Miałam małą przyjacółkę kiedy byłam mała.
Była taka ciupeńka.
Nie pamiętam jej imienia.
Ale mieszkała w moim uchu.
I nosiła smoking.
Szeptała mi o rzeczach, o których nie miałam pojęcia.
Dzięki niej czułam się bezpieczna.
Bez niej nie dałabym rady przetrwać.
Drudella. Tak.
Tak się nazywała.
Przepraszam!
Mam dzisiaj jakieś spotkania?
Możesz się zobaczyć z Hudson Brothers o dziesiątej.
Możesz wpaść do Springera, jest zainteresowany szklankami do drinków...
po cenie z 30 marca.
Czy dzwonił Bob Morrison?
Właśnie dzwonił. Może się z tobą spotkać w magazynie o piętnastej.
Nie, muszę odebrać Alberta o 14.45.
- Zdążysz. - Nie.
Ty go będziesz musiała odebrać.
Mam wizytę u dentysty o piętnastej.
Zabierz go ze sobą.
Odbiorę Alberta, jeśli poddasz się leczeniu kanałowemu.
Nie...
Wiedziałam, że to nie wyjdzie. Nie dam rady.
Nie rozmawiałam z dziećmi odkąd sama byłam dzieckiem.
A teraz mam jedno, które czeka na mnie na schodach...
bym je odebrała o 14.45.
Cholera!
- Może nie przyjdzie. - Słuchaj go.
Przyjdzie.
- Nikogo tam nie ma. - Może nigdy nie przyjdzie.
- Ten dzieciak ma bzika. - Chodźmy.
- Wścieknie się. - Nic mnie to nie obchodzi.
Hej, dziwak, gdzie idziesz?
Hey, Albert, z kim rozmawiasz?
Chodź.
To jest duży dźwig.
Hej, rybia twarz!
Hej, uważaj! Uważaj, dziecko.
Dlaczego nikt go nie pilnował?
Nie możemy ich cały czas pilnować. Staramy się, jak możemy.
Rodzice też muszą czuć się odpowiedzialni. Spóźniła się pani.
Jestem nieodpowiedzialna bo nie mam kontroli nad korkiem?
Powinna pani była wyjechać wcześniej.
Hej, dzieciaki, widzieliście Alberta?
Tego nowego ucznia, widzieliście go?
- Wrócił do Las Vegas. - Mówił do siebie.
Pani sprawdzi ulice i park.
Ja sprawdzę podwórko. Proszę się nie martwić, znajdziemy go.
Dzieci, wracajcie do domu.
Proszę pani.
Pani dziecko jest jakieś dziwne.
Chodźcie tu.
Chcecie zobaczyć coś naprawdę dziwnego?
- Jasne. - Idźcie do domu i spójrzcie na swoje matki!
Dostaniesz kulką, zmutowana szumowino!
Umieram!
Trafiłem cię!
Albert.
Albert!
Co ty wyprawiasz? Wiesz, że wszyscy ciebie szukają?
Chodź!
Co z tobą? Cała szkoła ciebie szuka.
A ty leżysz w parku i sam do siebie mówisz.
Nawet nie wiesz, w którą stronę iść. Mieszkanie jest w tamtym kierunku.
Hej, przepraszam. Szukałam tylko mojego syna.
Wsiadaj do samochodu. Zgubił się.
To mały biały chłopiec i nie wie, dokąd zmierza.
- Próbuje znaleźć drogę do domu. - Jak wszyscy.
Wcale nie. Ja wiem, gdzie mieszkam.
Mieszkam tam. Zawsze znałam swój adres.
Proszę mi oszczędźić filozoficznych wywodów.
Hakuna Matata.
Kreskówki Disneya na każdym kroku.
Disney, Disney, Disney.
Ludzie mówiący sami do siebie, tak jak ty.
Wiesz, jak to dziwnie wygląda, kiedy mówisz sam do siebie?
Mam na ten temat teorię: jeśli tego nie widzę, to to nie istnieje.
To dlatego, że nie wierzysz w magię.
Cóż, nie wierzę.
Wiesz dlaczego?
Bo kiedy byłam mała, w telewizji był taki program...
pod tytułem Piotruś Pan. Występowała w nim dorosła kobieta...
o imieniu Mary Martin. Była przebrana za małego chłopca.
Nawet nie chcę się zaglębiać w szczegóły.
Mała wróżka zachorowała.
Dzwoneczek. Wypiła truciznę, którą Kapitan Hak zostawił dla Piotrusia.
Tak, ktokolwiek, cokolwiek.
W każdym razie, powiedzieli: "Jeśli wierzysz w magię...
klaśnij w dłonie, a ona poczuje się lepiej. "
Tak, jeśli wierzysz, klaśnij a ona poczuje się lepiej.
Powiem ci coś. Nie wierzyłam.
Więc nie klasnęłam. I wiesz co?
I tak poczuła się lepiej, co znaczy...
że nie ma czegoś takiego jak magia.
Ludzie po prostu chcą, żeby wierzyć, że jest.
Oglądałem ten film z moją mamą.
Zawsze klaskaliśmy.
Tak, dobrze.
Nie uwierzysz... Trafiłam na objazd.
I remontują Allen Street.
Daj spokój, Harriet. Nikt tutaj nie jedzie przez Allen Street.
Jedziesz do Rose, a potem przecinasz do 92.
Przyprowadziłaś ochroniarza, co?
Albert, to pan Morrison.
Cześć. Bob.
Chodź. Chcę ci tylko to pokazać.
Czyż nie jest wspaniały? Czyż nie jest spektakularny?
A nie mówiłam? Jest niesamowity.
Spójrz na to miejsce.
A wiesz, co jest w nim najlepsze? Są tu też dwie ciężarówki.
Albert? Nie popsuj niczego. To jeszcze nie moje.
I zostaw tego kota w spokoju.
Bob, widzisz, co mogłabym z tym zrobić?
Można zrobić dużo zupy.
Bob, mówię poważnie.
Traktuję cię poważnie, Harriet. Wiesz, że zawsze tak było.
Przekalkuluj to więc dla mnie tak, by to miało sens.
Lubię cię, Harriet.
Waniliowe.
Teraz truskawkowe!
- Truskawkowe? - Tak.
Truskawkowe.
- I czekoladowe. - Czekoladowe.
Czekoladowe.
- I? - Banany.
- Orzechy! - Orzechy!
Wiśnie!
...otworzyć to miejsce.
Jest jak wielki grobowiec.
Czemu chcesz tu pogrzebać swoją żywotność?
Bo to dobra inwestycja, Bob.
Zrobię, co w mojej mocy.
To dobrze wygląda.
Co tam masz?
Lody z bananami?
Mogę spróbować?
Ale dobre.
Mam syna w twoim wieku.
Za parę tygodni urządzam mu przyjęcie urodzinowe.
Chciałbyś przyjść?
- Jasne. - Dobrze.
- Lubisz przyjęcia, prawda? - O, tak.
Muszę iść.
Chwileczkę, Bob. Chcę ci jeszcze tyle pokazać...
To wystarczy. Wszystko przeliczę i się skontaktuję.
Narazie, Albert. Żeby cię tylko nie rozbolał brzuch.
Narazie, Bob.
Wszystko przelicz, Bob.
Zrobię, co w mojej mocy, Harriet.
Zapytaj ją, czy chce lody.
Nie zechce.
Czego nie zechce?
Niczego.
Chodź.
Słuchaj.
Przyprowadziłam go tutaj, by mu to wszystko pokazać...
bo chcę, żeby załatwił pieniądze, bym mogła to kupić.
A teraz ze względu na ciebie, idziemy na imprezę.
Chcę więc, abyś wziął Boba na bok i powiedział: "Bob...
to dobra Inwestycja... dla twojego banku."
Powtórz, co powiedziałam.
"To dobra inwestycja dla twojego banku."
Albert, mogę cię o coś zapytać?
Z kim tak ciągle rozmawiasz?
Z Bogusem.
A skąd pochodzi twój przyjaciel?
Z Francji. Jest Francuzem.
Francuzem?
Słuchaj, Albert, muszę ci powiedzieć...
że czułabym się o wiele lepiej, gdybyś miał widocznych przyjaciół.
Wtedy nie obchodziłoby mnie...
czy byliby z Francji, Niemiec czy z Etiopii.
Powiedz jej o Etiopii.
Etiopia leży w północnej części Afryki.
Dzieci w Etiopii są bardzo głodne.
Była tam susza. Co oznacza, że nie było deszczu.
Liza Minnelli kiedyś tam była.
Shirley MacClaine.
Mama mówiła, że Audrey Hepburn kazała im tam pojechać.
Skąd to wszystko wiesz?
Napisałem sprawozdanie. Mama mi pomogła.
Chcesz piwo korzenne?
Wiesz, Albert, jesteś taki mądry.
Nie sądzę, że nadal potrzebujesz tego Francuza.
Pozwól mi się nim zająć.
Panie Bogus, nie sądzę, że Albert...
Jego tam nie ma.
- Nie jest maciupeńki? - Jest większy od ciebie.
Ależ oczywiście. Spójrz na niego stojącego tuż nad...
Posłuchaj, pora byś wrócił do Francji.
Albert już cię więcej nie potrzebuje.
Nie. I wiem, że nie jesteś szczęśliwy w Newarku.
Wiem, że nienawidzisz Newarku.
Och, dobrze. Zgadzasz się?
Oczywiście. Dziękuję.
Cóż, było mi przyjemnie... Do widzenia.
Au revoir.
Voila. Zniknął.
- Nie widziałaś go. - Ależ wdziałam.
Co miał na sobie?
Płaszcz.
Duży płaszcz. Duży, francuski płaszcz.
Jakiego był koloru?
Brązowego. Miał na sobie duży, francuski, brązowy płaszcz.
I powiedział, żeby się z tobą pożegnać.
Dokończ spaghetti i zjedz ciastko.
A ja muszę podzwonić, dobrze?
Widzisz Albert, jakoś sobie radzimy.
Bogus?
Bogus, możesz już wyjść.
Gdzie byłeś? Dlaczego zniknąłeś?
Nabrała cię. Mnie też.
Przez chwilę myślałem, że już mnie nie ma.
Nie chcę, żebyś mnie ponownie opuszczał.
To jest rozkaz.
Jesteś moim przyjacielem i chcę żebyś zawsze nim był.
Tak długo, jak będziesz mnie potrzebował.
Zawsze będę cię potrzebował.
Jesteś moim najlepszym przyjacielem, moim jedynym przyjacielem.
Jesteś moim mon ami.
A ja jestem twoim najlepszym przyjacielem.
Znam cię lepiej niż ktokolwiek inny.
Lepiej niż ktokolwiek inny.
Lepiej niż ty sam siebie.
BOGUS
Halo.
Harriet?
Chciałabyś mnie zobaczyć?
Albert?
Albert, byłeś w moim pokoju w nocy?
Nie.
Tom i Harriet Banks to szczęśliwi zwycięzcy...
weekendowej super loterii...
Chodźmy.
Słowa zaczynające się na "A", ktoś jeszcze?
Karczoch. (ang. artichoke)
Karczoch, co za wspaniałe słowo, Angela.
Fajnie będzie wykorzystać je w zdaniu.
Pokażę wam, jak to się pisze.
Wiem, jak się to pisze.
Może Alaska?
Dobrze, Thomas. Alaska to dobry temat.
Jest to największy stan w naszym kraju.
Wiem o tym.
Słowa na literę "B".
Albert?
Bogus.
Bogus. Cóż to za dorosłe słowo.
Czy możesz mi powiedzieć, co to znaczy?
To znaczy... "przyjaciel".
Obawiam się, że to niewłaściwa odpowiedź, Albert.
Bogus to słowo, którego użyjesz kiedy będziesz trochę starszy.
Oznacza "zmyślony".
Coś, co nie jest prawdziwe.
Nie, Bogus jest prawdziwy.
Nie. Słowo Bogus ma przeciwne znaczenie.
Oznacza to "udawać prawdę."
"Coś, co istnieje na niby".
To bardzo ważne, aby nie mylić znaczenie słów.
Na co się patrzysz, Albert? Co w tym śmiesznego?
Nic.
W takim razie podaj mi właściwe znaczenie słowa "bogus".
Oznacza ono, ... przyjaciel.
Nie! Nie! Bogus oznacza "zmyślony"!
Bogus nie jest zmyślony!
Nie krzycz na mnie, młodzieńcze!
Nie, Bogus jest prawdziwy! Zawsze był prawdziwy!
Dobrze. Dobrze.
Porozmawiamy o tym później. Możesz usiąść.
Kontynuujmy.
Słowa zaczynające się na literę "C".
- Tutaj. - Jeffrey.
Urodziny dzieciaka Boba Morrisona.
- Powiedz mu, że jestem w Filadelfii. - Och, daj spokój.
Harriet, będzie fajnie. To będzie dobre dla Alberta.
Pozna inne dzieci. Co cię przeraża w przyjęciu urodzinowym?
Pobierz to z mojej wypłaty.
Nie mów o byciu przerażonym. Niczego się nie boję.
Więc w czym problem?
On ma siedem lat. Siedem.
Jego matka zmarła. Kochał ją. Musi przez to przejść.
Wiem, że ma siedem lat i że zmarła jego matka.
- Też muszę przez to przejść. - Ale ty nie masz siedmiu lat.
Jakaś część mnie ma.
Niech ta część ciebie, która ma siedem lat zaprzyjaźni się z nim.
Stałaś się Sigmundem Freudem? Przestań poddawać mnie analizie.
Jesteś moją sekretarką!
Zabierz dziecko na przyjęcie.
Czy jesteście gotowi na niespodziankę?
To ja, dr. Niespodzianka!
Lubicie niespodzianki?
- Harriet. - Pozwólcie, że pokażę...
- mój piękny, uroczy... - Czapeczka dla ciebie.
Tak, Harriet. Tak, tak, tak.
- Hej Doug. Dawno się nie widzieliśmy. - Cześć, Bob. Jak się masz?
To twoja czapeczka.
- Dzieciak dobrze się bawi, co? - Och, tak.
- Poczęstuj się tortem. - Ja nie...
Daj spokój, Harriet, zjedz tort.
Ładny dom.
Ja mam dom, a żona ma pieniądze.
Zawsze myślałam, że było na odwrót.
W sprawie tego kredytu...
To przyjęcie, Harriet. Porozmawiamy o tym później.
Czy wszyscy dobrze się bawią na urodzinach Dougie'go?
A teraz prawdziwa uczta dla oczu...
Magiczna Szafa.
Gabinet Tajemnicy dr. Niespodzianki!
Jedyne miejsce, które pokazaże wam...
rzeczy takimi, jakimi są.
To dwudrzwiowa sztuczka.
Magiczna różdżko, och, magiczna różdżko...
wybierz kogoś, magiczna różdżko.
Ta cudowna pani po drugiej stronie.
Proszę podejść i nam pomóc. Tak, pani.
Nie, dziękuję. Proszę wybrać kogoś innego.
Pani jest tym kimś.
Nie, nie jestem. Niech pan robi sztuczki.
Czy pozwolimy tej pani uniknąć Magicznej Szafy?
Nie!
Przekonajmy się...
kim ona naprawdę jest.
Pójdźcie po nią!
Nie!
Nie. Nie.
Przepraszam. Powiedz jej, że nie chciałam jej nic zrobić.
Dzieci, wróćcie z powrotem na miejsca. Pospieszcie się.
- Chodźcie. - Proszę mnie wybrać.
Zrobię to.
Co z tobą?
Powiedziałam mu, że nie chcę się w to bawić.
Uspokójcie się, dzieci.
Jesteście gotowe na kolejną niespodziankę?
Tak.
Co mam zrobić?
Wejdź do szafy, moja cynamonowa bułeczko.
Oto wielka niespodzianka.
Jesteś gotowa?
W szafie?
Tak, jestem, dr. Niespodzianko.
Sim-sola-bim!
Mama! Gdzie jest moja mama!
Dr. Niespodzianka nie jest dobrym magikiem.
Nie, nie jest.
Niezłe.
Trzymam go w ten sposób i go nie widać.
Potem zrobiłem to. Widzisz?
Potem spada na dół. Widzisz?
To się nazywa francuskie przejście.
Więcej francuskiego, co?
Mam coś lepszego.
Pan Antoine mnie nauczył. Jest najlepszym magikiem w Las Vegas.
Nie mam teraz na to czasu.
Muszę popłacić rachunki.
Naprawdę nie mam czasu.
Nienawidzę jej!
Chce ci tylko pokazać sztuczkę.
Czemu go odpychasz?
Teraz jest mu przykro.
Harriet.
Czemu chcesz się czuć tak źle?
Co to?
12 456 różowych podstawek Belasca.
Będę bardzo zadowolona, kiedy wyjdę z biznesu podstawek.
Przyniosę ci kawę.
Coś jest nie tak?
- Dzwonił Bob Morrison. - Tak?
Mówił, że bank nie udzieli ci pożyczki. Żałował, że tak się stało.
Mówił, że to nie przejdzie przez komitet kredytowy.
Myśli, że nie przejdzie przez...? Połącz mnie z nim.
Wyjechał na cały dzień. Jest niedostępny.
Podał swój numer domowy w razie gdybyś chciała porozmawiać później.
Nie chcę rozmawiać później.
Chcę się z nim zobaczyć twarzą w twarz.
Zadzwoń i powiedz, że chcę się z nim wieczorem zobaczyć.
- A co z Albertem? - Poproszę sąsiadkę.
Zaopiekuje się nim. Nie pobiera opłaty za niewidzialnych przyjaciół.
TOWAR NIE PODLEGA REKLAMACJI PO SIEDMIU DNIACH
TYLKO WYMIANA LUB KREDYT
Co mogę podać.
- Dwa martini. - Dwa martini.
Harvey...
podobno Veda wydaje dziś przyjęcie. Ja...
Wiedziałeś?
Pomyślałem, że się obrazi, jeśli nie przyjdziemy.
Przecież jest moją jedyną siostrą i...
jestem jedyny...
Masz absolutną rację. Lepiej się pospieszmy.
50 centów.
Ten na końcu zapłaci...
ATLANTIC CITY MONSIEUR ANTOINE I BABETTE MISTRZ MAGII
To niedobry pomysł, Albert.
To niedobry pomysł.
Nie możesz mnie powstrzymać.
Ale to jest zbyt daleko.
To tylko dwie godziny jazdy autobusem.
Widziałem w reklamie.
Och, to mi się nie podoba.
To niedobry pomysł.
Nie idź za mną.
Audrey tam będzie. Audrey to mój wnuk.
Kiedy tylko chcesz. Byłbym zachwycony.
UWAGA DZIECI PONIŻEJ 16. ROKU ŻYCIA
NIE MOGĄ ZAKUPIĆ BILETU CHYBA ŻE SĄ W TOWARZYSTWIE OSOBY DOROSŁEJ.
Chce pan pojechać do Atlantic City?
Dziękuję, Harvey. Ja też ciebie wolę.
Cześć.
Cześć. Co za piękny film.
- Wszystko w porządku. - Tak.
To taki grzeczny chłopiec.
Śpi?
Ani mru mru. Przynajmniej nie teraz.
Przedtem z kimś tam rozmawiał.
Tak. Ile ci jestem winna?
Cztery dolary za godzinę. 18 dolarów.
- Dobrze. - Och, dziękuję.
Kiedy moja córka była mała, cały czas do siebie mówiła.
- Naprawdę? - Tak.
Musiałam nawet przygotować dodatkowe miejsce dla kogoś o imieniu Trinket.
Były sobie naprawdę bliskie. Dobranoc.
Albert?
Daj spokój, co ty wyprawiasz? Albert, gdzie jesteś?
Cholera.
Taj Mahal PRZEDSTAWIA MONSIEUR ANTOINE I BABETTE
Niedobry pomysł.
To wciąż niedobry pomysł!
DRZWI NA SCENĘ
GARDEROBA
ANTOINE I BABETTE
Cześć Gomez. To ja, Albert.
Cześć.
To ja, Albert.
Albert. Co ty tu robisz?
Co ty tu robisz?
To ci się nie uda. Odeślą cię z powrotem.
Nie odeślą. Oni mnie kochają.
- Oczywiście, że cię kochamy. - Jak się tu dostałeś?
- Autobusem. - Autobusem?
Kto z tobą przyjechał? Gdzie jest twoja chrzestna?
Gdzie jest Harriet?
Uciekłem. Nigdy tam nie wrócę.
Chcę zostać z wami.
Nie mogę uwierzyć, że to zrobiłeś, Albert.
Jesteś szalony.
Potrafię zrobić sztuczkę z jajkiem, podwójne zniknięcie.
Jeśli chcecie, możecie mnie przeciąć na pół.
I mogę nauczyć się więcej! Mogę zrobić sztuczkę z jajkiem!
Wszystko, co tylko chcecie!
Uspokój się, Albert.
Odpocznij.
Zdejmę ci buty, dobrze?
Odpocznij sobie.
Potem zabierzemy cię na ciepłe bułeczki.
Ale musimy zadzwonić do twojej chrzestnej.
Chcę zostać z wami.
Nie możesz. To niemożliwe.
Bardzo cię kochamy.
Ale to niemożliwe.
Prześpij się.
Śpij.
Och, magia, sen.
Teraz możesz spać.
Śpij. Nie ma więcej kłopotów.
Tylko spokojny sen.
Śpij.
Zamknij oczy.
Bogus?
Jestem tu.
Nie wracam.
Wrócisz.
Musisz być silny. Ona po ciebie przyjedzie.
Chcę moją mamę.
Wiem.
Chcę ją znaleźć. Chcę iść do twojego świata.
Ale ja nie jestem prawdziwy.
Jestem wyobraźnią.
Jestem Bogus.
Nie obchodzi mnie to. Nie chcę tu być.
Weź mnie tam, skąd pochodzisz.
To nie jest prawdziwe miejsce. To niebezpieczne.
Mógłbyś się zgubić i nigdy nie wrócić.
Idę tam i nie możesz mnie powstrzymać!
Albert! Chodź tu! Wracaj!
Albert!
Chodź tu! Wracaj! Chodź tu!
WITAMY WSPANIAŁE LAS VEGAS NEVADA
Panie i panowie, proszę powitać jedynego...
wielkiego Albertini.
Uważajcie, gdyż was zauroczę.
Mamo?
Mamo!
Mamo! Wracaj!
Był tutaj odkąd zeszliśmy ze sceny.
- Jest całkowicie wyczerpany. - To oczywiste.
Kto, u diabła, sprzedaje bilet autobusowy małemu chłopcu?
Czy ludzie na nic nie zwracają uwagi?
Nie budź go. Drgają mu powieki. Coś mu się śni.
Jest w tym coś dziwnego.
Jak mały chłopiec może uciec z domu w środku nocy?
- Tęskni. - Nadal tego nie rozumiem.
Nie musisz. Jestem jego chrzestną. Zabieram go do domu.
- Jak sobie chcesz. - Nikt z was do mnie nie dzwonił.
Nawet nie sprawdziliście, gdzie on do cholery był.
A co z pramatką chrzestną?
Okej, maluchu.
Idziemy na górę.
Jesteśmy w domu.
Położymy cię do łóżka, będzie świetnie.
Albert, mieliśmy trudne początki.
Ale musisz zrozumieć, że teraz tutaj mieszkasz.
To jest twój dom.
Wiesz?
Ale jest chyba za późno, by o tym teraz mówić.
Porozmawiamy o tym przy śniadaniu.
Zrobię ci francuskiego tosta domowej roboty.
Bo wiem, że lubisz francuskie rzeczy.
I może...
Może uda mi się znaleźć prawdziwy syrop.
Taki z prawdziwych drzew klonowych.
Na pewno muszą gdzieś taki mieć.
Chyba się trochę przeziębiłeś.
Może powinnam ugotować ci zupę.
On nie potrzebuje zupy.
Tak, ugotuję ci zupę.
Twoja mama uwielbiała zupy.
Proszę bardzo.
A ty...
Miałeś być jego najlepszym przyjacielem. Gdzie byłeś?
Czemu pozwoliłeś mu pojechać do Atlantic City?
Dobrze.
Bogus, powinieneś zacząć wykonywać swoją pracę.
Wykonuję swoją pracę i twoją.
Jeśli o mnie chodzi, nie najlepiej ci to wychodzi.
Robię, co do mnie należy.
Staram się jak mogę.
Co więcej mogę zrobić?
Nabawiłam się Albertitis. Mówię sama do siebie.
Nie, mówisz do Bogusa.
Mówię do Bogusa?
Bogus to wymyślona postać na ścianie małego chłopca.
Nie jesteś prawdziwy.
Pora, byś mnie zobaczyła, Harriet.
Zobaczyła cię?
Nic nie widzę. Gdzie jesteś?
- Jestem tu. - Gdzie?
Tutaj, Harriet.
Tuż za tobą.
Nie bój się.
Spróbuj.
Jestem tu.
Uwierz, Harriet, a zobaczysz.
Czekam.
Nie bój się! Harriet!
Jak mam się nie bać?! W mojej kuchni jest duży, biały mężczyzna!
Wynoś się stąd! Przestań! Nie!
Harriet!
Jestem częścią ciebie, Harriet.
Nie, idź sobie.
Jesteś taką trudną kobietą.
Powiedziałam, żebyś sobie poszedł.
- Jak mogę iść? - Tak.
Och, chcesz grać nie fair?
Przestań! To boli!
Co się z tobą dzieje? Powiedziałam, że nie chcę w to grać!
- Musisz grać! - Nie muszę się z tobą bawić!
To wszystko twoja wina.
Gdyby nie ty, chłopcu by nic nie było.
Lepiej, że tu jestem. Potrzebujesz mnie, Harriet.
- Czyżby? - Tak.
Potrzebny mi duży, wymyślony Francuz...
który utrudnia mi życie? To szaleństwo.
Nie, to nie jest szaleństwo. To wyobraźnia.
Gdzie się podziała twoja wyobraźnia, Harriet?
Z moja wyobraźnią jest wszystko dobrze.
Widzę cię przecież, nieprawdaż?
Jest więcej do zobaczenia.
Naprawdę? Racja.
Racja, więc powinnam się w to bawić.
Bo tak naprawdę jesteś małym żołędziem w moim brzuchu...
który zjadłam wraz z pączkiem.
- Coś w tym rodzaju. - Tak, tak.
I jest was trójka? Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość?
- Tak. - Rozumiem.
I na koniec pokażesz mi, jaką dobrą osobą mogę się stać?
A na początku pokażesz mi, jaką byłam smutną dziewczynką?
- Tak. - Zabierzesz mnie z powrotem...
i pokażesz małą Harriet, która siedziała...
i czekała, aż ktoś się z nią pobawi...
i która czekała na list od matki, który nigdy nie przyszedł?
Zamierzasz mi to wytłumaczyć?
Rozumiem.
Czekałem na to.
- Naprawdę? - Tak.
Gdzie byłeś, kiedy cię potrzebowałam?
- Kiedy byłam mała. - Byłem tam.
- Tak? - Tak.
Racja.
Ten chłopiec nawet mnie nie lubi.
- Ależ lubi. - Nie.
Chciałby tę Harriet, którą ja widzę.
Prawdziwą Harriet.
Tę, która jest delikatna.
Która się nie boi bawić.
Nie boi się miłości.
Nie boi się zaufać.
Prawdziwa Harriet.
Która by zatańczyła...
z niezdarnym Francuzem, gdyby ją o to poprosił.
Pora, by Albert powrócił.
Powiedz mu, że mnie widzisz.
Albert?
Hej, Albert.
Widziałam go. Albert?
Albert?
Albert!
Idę po ciebie chłopcze.
Chodź, weź mnie za rękę.
Albert, idź do Harriet.
Chodź, Albert. Jestem tu.
Możesz to zrobić. Chodź.
Właśnie.
Właśnie tak.
Dalej, Albert, weź ją za rękę.
- Wyciągnij rękę. - Chodź.
Weź ją za rękę, możesz to zrobić.
Weź mnie za rękę.
Uda ci się, Albert. Jeszcze jeden schodek.
Nie bój się.
Chodź. Tak.
Dobra, mam cię. Chodź, daj mi drugą ręką.
W porządku.
Tak, tak.
O, mój Boże.
Następnym razem kiedy zdecydujesz się uciec...
zrób to na ziemi, dobrze?
Nie chcę uciekać.
To dobrze.
Bo nie chcę, abyś uciekał.
Powiedz mu, że chcesz by tutaj był.
Chcę, byś tutaj był.
Potrzebuję cię.
Naprawdę cię potrzebuję.
Powiedz jej, że ty ją też.
Ja ciebie też.
To dobrze.
Bo chcę, byśmy stali się rodziną.
Powiedz jej, że też tego chcesz.
Ja też.
"Postaram się być dobrą matką."
Za daleko się posuwasz. Spróbuję.
Jesteś głodny?
Dobrze.
A teraz, zupa.
Chodź.
Wiesz, że twoja mama kiedyś mi to zrobiła.
Moja mama uciekła?
Tak, kiedyś cały czas uciekała.
Naprawdę?
Chodź, Albert. Chodźmy.
Co robisz? Nie można biegać po cmentarzu. Stój, chłopcze!
Trafiłam cię.
Starałam się być miła, Albert, ale nie chciałeś słuchać.
Trafiłem cię!
Chyba w samo serce.
- To był dobry strzał, Harriet. - Albert, zwolnij!
Chodź, Harriet!
Au revoir.
To zabawne.
Kiedy nas potrzebują, zjawiamy się.
"Witaj," "Zostańmy przyjaciółmi...
którzy nigdy, przenigdy się nie rozstaną. "
Ale kiedy wykonamy nasze zadanie...
znikamy.
Oni nigdy się nie żegnają.
Nigdy nie patrzą, jak odchodzimy.
Czasami później nas pamiętają.
A może i nie.
Ale... nie mogę narzekać.
To jest moja praca.
Aha, tak przy okazji, jeśli będziecie mnie potrzebować...
jestem do dyspozycji.
KONIEC